Leonid Teliga udowodnił, że "jeœli się naprawdę czegoœ pragnie, jeœli się do tego dšży, laur zwycięzcy musi do nas należeć". Uważam, że to stwierdzenie jest słuszne.

Zacznę wypowiedŸ od prezentacji sylwetki Mikołaja Kopernika. Był wielkš indywidualnoœciš epoki renesansu. Wszechstronnie wykształcony astronom pragnšł odrzucić starożytnš teorię geocentrycznš. Przez lata zbierał materiały, obserwował wszechœwiat, by wreszcie dokonać rewolucji naukowej. W dziele "O obrotach sfer niebieskich" zawarł heliocentrycznš teorię. Wieloletnie obserwacje, obliczenia i zastosowanie bardziej rozwiniętej matematyki pozwoliły udowodnić słusznoœć twierdzenia. Przewrót dokonany przez Kopernika polegał na odwadze myœlenia i przeciwstawianiu się autorytetom i panujšcym fałszywym poglšdom. Ciężka praca przyniosła uczonemu sławę, a nowożytnej nauce œwiadomoœć, że nie ma niepodważalnych dogmatów.

Kolejny argument, który opiszę, również potwierdza założenie Teligi. Matka Teresa z Kalkuty wybrała życie zakonne po to, by szerzyć ideę miłoœci do Boga i bliŸniego. Pragnęła pomagać tym wszystkim, których dotknęła choroba, odrzucenie najbliższych. W swoim długim życiu to wszystko osišgnęła. Swoje oszczędnoœci przeznaczyła na sierociniec. Kupowała podstawowe leki, koce oraz pożywienie. Dla niej w życiu nie liczyła się sfera materialna, ale duchowa. "Laur zwycięzcy" do niej należał, choć była wštła ciałem, to silna duchem i dlatego nie dziwi mnie stwierdzenie, że jest najbardziej podziwianš kobietš XX i XXI wieku.

Uważam, że, przedstawione przeze mnie argumenty pozwoliły wyjaœnić wypowiedŸ pisarza. Jeżeli naprawdę w życiu czegoœ pragniemy, możemy zrealizować te marzenia, poprzez pracę, wysiłek i zdeterminowanie.

Adrianna Strzała kl. II f

---

W dzisiejszych czasach ludzie ograniczajš swoje pragnienia do tych, które przychodzš im najłatwiej. O marzeniach, które wymagajš wyrzeczeń i poœwięceń, starajš się zapomnieć. Zniechęcajš ich nawet drobne przeciwnoœci losu. Moim zdaniem jednak słuszne jest stwierdzenie, że ''jeœli się czegoœ pragnie, jeœli się do tego dšży, laur zwycięzcy musi należeć do nas''.

Na poparcie tej tezy chciałbym przytoczyć przeżycia Janka Meli, najmłodszego, niepełnosprawnego podróżnika, który dokonał wielkich rzeczy.

Jako czternastoletni chłopiec, na skutek porażenia pršdem, został pozbawiony dwóch kończyn. Wielu z nas załamałoby się w takiej sytuacji sšdzšc, że resztę życia spędzi na wózku inwalidzkim. Nastolatek podjšł z determinacjš trud rehabilitacji i po kilku miesišcach, przy użyciu protez, mógł poruszać się o własnych siłach. Tak jedno z jego pragnień zostało zrealizowane.

Janek nie poprzestał jednak na tym osišgnięciu. Już jako mały chłopiec rozmyœlał o dalekich podróżach. Nieszczęœliwy wypadek nie odebrał mu chęci spełnienia dziecięcych marzeń. Ze wszystkich zakštków na ziemi najbardziej fascynowało go miejsce zetknięcia się południków, zwane biegunem północnym. Dzięki pomocy rodziców nawišzał kontakt ze znanym polskim polarnikiem, Markiem Kamińskim, który zgodził się podjšć to trudne wyzwanie. Zdobycie bieguna dla osoby niepełnosprawnej było nadludzkim wysiłkiem. Janek musiał się zmagać z marszem, zmęczeniem czy bólem nogi obcieranej przez protezę. Polarny wiatr przesuwał lodowiec, na którym znajdowali się podróżnicy, w stronę przeciwnš do ich marszu. Po kilku tygodniach mozolnej wędrówki dotarli do celu wyprawy. Janek został zwycięzcš. Jako pierwszy najmłodszy polarnik na œwiecie, a jednoczeœnie pierwszy niepełnosprawny podróżnik, zdobył biegun północny.

Kolejnym wyczynem Janka Meli było zdobycie Kilimandżaro w Afryce i szczytu Elbrus w górach Kaukaz. Chłopiec ponownie udowodnił, że gdy tylko czegoœ się bardzo pragnie, to staje się to możliwe.

Naszemu bohaterowi przyœwiecał w życiu jeszcze jeden cel. Chciał on, aby inne osoby niepełnosprawne uwierzyły we własne siły. To zamierzenie osišgnšł, zakładajšc fundację "Poza horyzonty". Organizacja ta pomaga chorym osobom w realizacji ich podróżniczych pasji. W wyprawie na Kilimandżaro, razem z Jankiem, uczestniczyły trzy osoby na wózkach inwalidzkich i jeden niewidomy kolega. Podobnie było podczas wspinaczki na szczyt Elbrus, w górach Kaukaz. Jedna ze stołecznych gazet zacytowała słowa Janka, który powiedział w imieniu grupy: ''zdobywajšc Elbrus chcieliœmy udowodnić niepełnosprawnym osobom, takim jak my, że nie sš gorsze i tak samo jak osoby pełnosprawne, mogš spełniać własne marzenia.''

Janek Mela, według opinii przyjaciół, jest cichym i skromnym człowiekiem. Myœlę jednak, że jego postawa życiowa w dostateczny sposób potwierdza tezę, że ''jeœli się czegoœ pragnie, jeœli się do tego dšży, laur zwycięzcy musi należeć do nas''.

Mimo jego młodego wieku, nazwałbym go wielkim człowiekiem.

Adam Tomaszewski, klasa II F